خیلی چیزهایی که نگفته بودم رو گفتم

اما باز هم ناگفته هست

ولی خنک شدم

آرومتر شدم

حیف که کمی فحش و بد و بیراه نتونستم بگم بهش

دوست داشتم جلوم بود و گردنش رو فشار میدادم و میگفتم بگو لعنتی

بگو آخه چرا؟

نسبت به این وبلاگ که نخستین تجربه ی مجازی من بود بی وفا شدم

انقدر سرگرم کارهای دیگه شدم

سایتهای دیگه

دلتا

فیس پوک

...

که تو رو فراموش کردم

اما تو یه چیز دیگه ای

چون بچه ی اولی

همیشه عزیز:D

چه هفته ی عجیبی بود

چقدر اعتراف کردم به کارهایی که قبلن کردم

چقدر آمار جدید درآوردم

چقدر اشتباه داشتم تو زندگیم

چقدر خسته شدم از بعضی کارها و اما به اجبار باید بهشون تن بدم

چرا رها نمیشم از این حس تنهایی؟

چطور بگم؟

خیلی حرف زدن برام سخته

از اشتباهاتم بگم

از گذشته م

یا از چیزایی که میدونم و دیر فهمیدم!